روحی که نبود....جسمی که نبود...آرامشی که نبود....زندگی ای که نبود....عشقی که نبود....نبود هیچ نبود...!!همه رفته بودند و تنها در عالم هستی می زیستی....تو اینطور تصور میکردی!! فَقَط....تصور خودت بود....خودت و "خودَت"....

ناخودآگاهم گویا بیدار بود...خیلی هم بیدار....کل شب را، و تکرار مکررات میکرد....ناگهان بیدارم کرد و جامه به تنم کرد و روحی بخشید به حال نامعلوم!!این بار "انکار از من بود اصرار از او" هل داد روحم را...جسمم را....خودم را عقب میکشیدم اما داشت دستانم را به سمت خودش میکشید......!!نیتش خیر بود،میخواست خوب کند حالم را....!!ایمان نداشتم به کارهایش....پای من و عشق در میان بود،آخر کار خودش را کرد....شال و کلاهم کرد،نگران سرماخوردگی ام بود....

روزی از روزهای زمستان مرا راهی خیابانی کرد که نمیخواستم،نمیخواستم رَگِهایِ آسفالت خیابان توجهم را به خودشان جلب کنند،نمیخواستم رد پای خاطرات را ببینم....نمیخواستم مرور کنم؛اما او میخواست،او نیاز داشت....مرا برد جایی که هرآن آنجا را نگاه میکردم؛نگاهش،خنده،راه رفتن،خاطراتش را در صدم ثانیه مرور میکرد در ذهنم....!! میخواست ببینتش....اما باز هم من مخالف بودم،کلی التماسم کرد باز در مقابلش کم آوردم...!!رفتم دنبالش بگردم،نبود رفته بود....دیگر نمیخواستم،تمام شده بود برایم....اما اینبار اشکهایش را گِرو گذاشت....!!خوب مرا میشناخت که کاری میکنم!!تماس...تماس....دل در دلش نبود...ایمان داشت به کارم....

تا گفت مرا سلام،حال سرماخورده ام را،و دیدارش....!!خیلی چیزها روشن شد،خیلی حرفها گفته شد،خیلی اشکها ریخته شد!!نمیدانست حالش را گویا او هم عین "من" شده بود...!!همدیگر را "نمیفهمیدیم" وجه تفاهم ما بین این همه دوری!!دیگر عاقل شده ایم....باید عاقل باشیم....تا نرود....تا نشود آنچه ترس داری ازش انجام نشود....!!عمق نگاه خسته اش را درک میکنی،عمق بودنی که بی او معنی ندارد را حس میکنی....

درگیر ناخودآگاه خودی،که چرا بیتابش بود؟چرا بیدارت کرد؟چرا میخواست ببینتش؟چرا حس و حالت را میخواست عوض کند؟

گویی ناخودآگاهم،ناخدا روحم شده بود در زمستانی که تمام دلها یخ زده اند او نمیگذارد [دل من] یخ بزند....

زندگی به همین سادگیست،نمیدانی کجایی!!یا بیرون گود و به داخل مینگری!یا درون گود و به اطراف نگاه میکنی....!!

+چهل چلگی وبت....

+ناخودآگاهم کجایی؟