مدتیست رَمَقِ نوشتن نیست....!!نمیدونم با خودم چند چندم!!چیزی که این روزها شده ملکه ذهنم اینه که فقط باید بری جلو....فقط باید ببینی و بگذری....فقط باید قدمهات رو تند تند برداری که فرصت نکنی سرت رو برگردونی ببینی پشتت چی بود که ازش گذشتی،باید گام هات انقدر سریع باشند که اجازه ندی به ذهنت که فکر کنه آیا ارزش داره برم دنبالش؟؟ آیا ارزش داره برگردم؟؟ جوری باید پیش بری که فکرِ فکر کردن به ذهنت خطور نکنه!!فکر کردن به هرچی که بوده،شده،و شاید بشه.....

این روزها این حس رو دارم!! ظاهرا راه راست و درست است،اما

"د..ق..ی..ق" که نگاه میکنم فقط خودم را گول زده ام، فقط حرف هایی داره تو ذهنم تکرار میشه که .... نه "نباید" فکر کنی،برو فقط برو حتی یک ثانیه هم  صبر نکن ببینی با خودت داری چیکار میکنی!!

گویا خیلی بی روح شده ام،این روزها کنترل روح و روانم دست مغزمِ،قلبی باقی نمانده....حس دوگانه ای دارم،عذاب آور،اینکه حتی ندونی خودت کجای این عالمی....و اصلا چرا در این عالمی....و هزاران سوالی که این روزها ذهنم را نَرمِش میدهند....و پاسخی ندارم....جوابی نیست برای رهایی روحم....!!

وایستا دقیقتر بگویم....انگار در کف دست قرار داده روحم را و در آرامش بعد با پنج انگشت انقدر فشار میدهد تا ضجه زنم....یا میگوید بپر تو میتوانی!!پرواز کن!!هوایت با من حواسم هست....همینکه میخواهی اوج بگیر ناگهان میکشد پایین تورا جوری که یادت میرود به کی اعتماد کرده بودی!!

میدونی 'ل....ق' دیگه هیچی و هیچکس برام مهم نیست....نه روح گرفتار است نه جسم....به قول شاعر:

من از آن روز که دربند توام آزادم

پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

رهایی از خودم رو دارم تجربه میکنم،از خودم خلاص شدم....

+این روزها درگیر درس خوندنم و امتحانات،دیگه سال آخره،همینجا همین شهر و این خوابگاه همه چی من رو تغییر داد شایدم اگه نبودن همه چی تغییر میکرد...دارم بهونه میگیرم....

+پشیمونی به دردِ دردِ من نمیخوره،با گذشته نسنجمت با چی بسنجم!!

+اما دل تنگ شد....'ب..ی..خ ی..ا..ل' 'م..ه..م' نیس....‌